Reo (Salmo trutta)

barra-colores
  • Descrición
  • Hábitat
  • Ciclo de vida

O reo, tamén coñecido como troita de mar, é a forma migradora da troita común. Aínda que ambos pertencen á mesma especie, o reo, como migrador anádromo, descende ao mar e volve ao río para reproducirse.

A diferenza da troita común, que ten unha cor pardo-verdosa con manchas negras e vermellas, o reo, á súa chegada ao mar, adquire un ton prateado con pintas unicamente negras, polo que á súa volta aos ríos pode distinguirse da forma non migradora. Porén, a medida que pasa tempo no río, estas diferenzas vólvense menos notables.

A súa lonxitude varía entre 25 e 40 cm e ten aletas máis grandes que a troita común.

Son nadadores eficaces e poden superar obstáculos de ata 1 m.

Nos ríos o reo, xunto coa troita común, adoita vivir en augas frías e ben osixenadas.

No mar habita en zonas próximas á costa, con profundidades ata os 80 m.

É depredador e aliméntase de insectos, crustáceos, moluscos e outros peixes.

Os alevíns adoitan permanecer no río de 1 a 4 anos, aínda que, polo xeral, aos 2 anos e xa convertidos en esguíns, migran ao mar durante a primavera e alí transcorre a súa fase de crecemento por un, dous ou tres anos.

Acadada a madurez sexual, os reos volven ao río para completar o ciclo reprodutor xunto á troita común, a final de ano ou durante o inverno. Esta especie non morre tras a desova, polo que se reproducen varias veces ao longo da súa vida.

  • Estado de conservación
  • Factores de ameaza
  • Medidas de conservación

No tramo de Galicia obsérvanse flutuacións anuais no número de migradores durante os últimos anos, pero o seu estado de conservación considérase satisfactorio. No tramo internacional, a súa situación é máis crítica, polo que se considera unha especie vulnerable.

Os factores negativos que poñen en perigo a conservación do reo no río Miño son:

  • Verteduras e contaminación no río

-Perda de calidade da auga

  • Construción de presas e obstáculos infranqueables no leito

– Dificultade para o movemento migratorio e o acceso á zona de reprodución

– Redución do hábitat dispoñible para o desenvolvemento dos xuvenís

-Perda de calidade hidromorfolóxica da auga (flutuacións de caudal, procesos de canalización e extracción que implica a construción de presas)

  • Cambio climático

-Alteración do hábitat polo consecuente aumento da temperatura da auga (o reo prefire augas frías) e aumento na variabilidade dos caudais

  • Sobrepesca
  • Introgresión xenética procedente de exemplares da repoboación de troita común
  • As medidas de conservación son:
  • Control das verteduras
  • Corrección das canalizacións
  • Eliminación de obstáculos
  • Mantemento dos réximes de caudais naturais dos ríos
  • Eliminación das repoboacións de reforzo de poboacións naturais
  • Optimización da xestión da pesca deportiva
  • Control do furtivismo